МАГАЗИН

Кои знаци откриваат дали детето врши насилство или трпи булинг

Што е врсничко насилство?

Кога се зборува врсничко насилство или булинг, треба да се направи разлика помеѓу однесување кое има елементи на агресија и однесување кое може да се дефинира како насилство. Однесувањето кое има елементи на агресија, а не припаѓа на врсничко насилство, е ситуационо, не се повторува и нема за цел да му наштети на другиот.

Врсничко насилство е секое однесување кое исполнува неколку елементи:

  • Тоа е чин со цел да се повреди некого;
  • Се повторува во одреден временски период.

Односот на моќ помеѓу сторителот на насилството и жртвата е нерамноправен (жртвата е послаба) и тоа е главната карактеристика на насилството. Постојат различни видови на насилство помеѓу децата и тие се еднакви во однос на негативните последици што ги оставаат врз булираното дете.

Форми на насилство може да бидат:

Физичко насилство – најочигледната форма на насилство, често погрешно се зема како синоним за насилство воопшто;

Вербално насилство – навреди, понижување, клевети, потсмев и сл., а со овој вид насилство можеби децата имаат најголемо искуство во животот (родителите, старателите и другите авторитети може да бидат склони кон навреда за време на дисциплинирање на децата, а понижувачките зборови речиси секојдневно може да се слушнат од врсниците во училиштето);

Социјална исклученост – убедување на другите деца да не играат и/или да не се дружат со конкретното дете;

Електронско, дигитално или „сајбер“ насилство – напади/закани преку Интернет, омаловажување, „пламнување“ (предизвикување негативна реакција со навреди, пцовки, извртување на кажаното, „ставување зборови во уста“ кои детето наводно треба да ги каже, со цел да се вознемири друго дете – целта е да го вклучи во дискусија во која го губи достоинството и кредибилитетот), онлајн заплашување, дистрибуција на лични материјали (фотографии, објави на социјалните мрежи и сл., без согласност на таргетираното лице) итн.

Какви се децата кои вршат насилство?

Децата кои вршат насилство, во најголем број случаи, имаат позитивен став кон насилството и на тој начин да ги решаваат конфликтите. Ваквиот став може да биде последица на учење по модел – во рамките на семејството или социјалната средина во која детето расте, или последица на искуство на насилство претрпено во семејството и/или во групата врсници. Во пракса, често се слуша од сторителите на насилство дека и тие биле жртви на насилство (семејно или врсничко насилство). Од друга страна, во литературата децата кои трпат насилство најчесто се опишани како срамежливи, вознемирени и претпазливи, кои се повлекуваат кога ќе бидат нападнати. Ниту едното ниту другото не е нужно точно.

Децата со насилно однесување не се нужно жртви на семејно насилство, родителите не се нужно примери кои предизвикуваат вакво однесување кај децата – тоа може да бидат некои други возрасни лица од нивната околина или дури и други врсници кои имаат насилничко однесување. Во секој случај, потребна им е одредена самозаштита. За да преживеат опасна ситуација, тие го преземаат она што се покажало како најдобар заштитен механизам, а тоа е напад, бидејќи на тој начин ќе ги заплашат своите врсници и на тој начин ќе им покажат на другите дека не се плашат од никого.

Што да се направи и како да им се помогне на децата за да се заштитат или да го променат своето однесување?

За да го промениме однесувањето на децата кои вршат насилство, ние возрасните мора прво да ја разбереме нивната перспектива и причината зошто тие избираат да се однесуваат на тој начин. Затоа, не е доволно само да се казнува детето, бидејќи казната сама по себе нема да доведе до промена во однесувањето, туку потребно е да се работи со детето на промена на ставовите и верувањата за насилно решавање на проблемите. Само така може да се предизвика промена кај детето.

Кога станува збор за децата кои трпат насилство, важно е да се развие систем за поддршка во нивната околина. Тоа значи топла и поддржувачка атмосфера во семејството, помагање во процесот на стекнување нови пријатели, зајакнување на постојните пријателства и секако јакнење на самодовербата и учење на комуникациските вештини.

Родителите можат да играат важна улога и кај децата кои вршат насилство и кај децата кои трпат насилство. Во двата случаи, родителите треба да го следат однесувањето на детето, да ја регистрираат секоја промена во однесувањето и расположението и да проверат дали се е во ред. Родителите треба да ги научат своите деца на позитивно однесување, комуникациски вештини и разбирање на врската помеѓу емоциите и однесувањето. Исто така, важно е да се учат децата дека, доколку се случи насилство од врсници, треба да се обратат кон возрасните (родители, наставници или други доверливи лица), бидејќи само така ќе се запре насилството. Затоа е уште поважно ние, возрасните, да ги слушаме и слушаме децата и нивните проблеми, да не ги минимизираме, но и да не реагираме претерано.

Leave a comment

Напишете коментар

Вашата адреса за е-пошта нема да биде објавена. Задолжителните полиња се означени со *

Related Articles

МАГАЗИН

Истражувања: Некои особини и одлики се наследуваат главно од мајката

Повеќето човечки особини се полигенски, што значи дека тие се одредени со...

МАГАЗИН

Црната боја – признак за привлечност, интелигенција, самодоверба, црвената асоцира на ароганција

Моќта на бојата на облеката што се носи е потврдена со истражување...

МАГАЗИН

„Чет-ГПТ 4о“ со најбрз превод досега

Новата верзија „Чет-ГПТ 4о“ е достапна за јавноста од пред неколку дена,...

МАГАЗИН

Морската сол делотворна против мрсна коса

Проблемот со мрсна коса е предизвикан од акумулацијата на тн. Себум –...